Historia przemysłu papierniczego w Zabłociu koło Żywca sięga XIX wieku. W 1833 roku Karol Schrötter wraz ze wspólnikiem Franciszkiem Menchardtem otworzyli tu skład tekturniczo-papierniczy, który stał się zalążkiem późniejszej fabryki. Przez kolejne dziesięciolecia przedsiębiorstwo rozwijało się, stając się ważnym punktem lokalnej gospodarki.
W 1913 roku w fabryce wybuchł pożar, w którym spalił się budynek szmaciarni. Dzięki determinacji właścicieli, jeszcze tego samego roku wzniesiono nowy, trzykondygnacyjny obiekt, w którym zastosowano nowoczesną wówczas technologię żelbetu.
Kolejny etap rozwoju nastąpił w 1930 roku, kiedy fabryka połączyła się z przedsiębiorstwem Solali, tworząc Żywiecką Fabrykę Papieru Solali. Dla pracowników w 1961 roku wybudowano osiedle mieszkaniowe przy ulicy Osiedle Kochanowskiego, które stało się integralną częścią społeczności lokalnej.
Po transformacji ustrojowej w latach 90. XX wieku fabryka, mimo wieloletniej tradycji, nie była w stanie odzyskać stabilności finansowej. W 2000 roku sąd ogłosił upadłość zakładu, a ostateczny koniec działalności nastąpił w 2017 roku. W wyniku likwidacji doszło do masowych zwolnień, co było bolesnym doświadczeniem dla lokalnej społeczności.
Dziś jedynym materialnym śladem dawnej potęgi przemysłowej jest budynek fabryki, w którym mieści się Miejskie Centrum Kultury. Placówka nosi dumną nazwę „Papiernik”, przypominając o wieloletniej historii zakładu i jego znaczeniu dla Żywca.
Żywiecka Fabryka Papieru to nie tylko historia przemysłu, lecz także świadectwo przemian społecznych i technologicznych, jakie zachodziły w regionie przez ponad 180 lat.
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy.
Komentarze