Historia dworca kolejowego w Żywcu od budowy do współczesności

Dowiedz się, jak decyzje o lokalizacji dworca w Żywcu wpłynęły na rozwój miasta i jego architekturę. Poznaj zmiany, jakie przeszedł budynek od XIX wieku aż po ostatni remont w 2016 roku.

Początki dworca kolejowego w Żywcu wiążą się z decyzjami dotyczącymi jego lokalizacji. Pierwotnie planowano umieścić go w obszarze zwanym Łąg. Ze względu na obawy przed pożarem, który mógłby przenieść się z drewnianych zabudowań mieszkańców Rudzy, władze miasta zdecydowały o budowie dworca w Zabłociu, około dwóch kilometrów od Żywca.

Otwarcie linii Bielsko-Żywiec w 1878 roku rozpoczęło rozwój dworca, co z czasem przełożyło się na wzrost tej części miasta i zmiane jej znaczenia. Ruch kolejowy sprzyjał handlowi, rzemiosłu i przemysłowi, zwłaszcza w rejonie ulicy Kolejowej, gdzie w dużej mierze mieszkała społeczność żydowska.

Pierwszy budynek dworca, wzniesiony w 1878 roku, reprezentował architekturę austro-węgierskich stacji kolejowych. Późniejsza przebudowa, zaprojektowana przez Roberta Fussgangera, nadała mu styl podhalański, z nowymi dachami, łukowymi oknami oraz rzeźbami sokołów nad wejściem. Okres II wojny światowej przyniósł zniszczenia. Po wojnie budynek odbudowano według pierwotnego projektu, choć stracił zadaszenie peronu oraz część infrastruktury technicznej.

W latach 70. i 80. XX wieku rozwój infrastruktury elektroenergetycznej doprowadził do elektryfikacji linii w różnych kierunkach, a także budowy kładki dla pieszych i przejścia podziemnego, co ułatwiło komunikację między placem dworcowym a miastem. Dworzec pełnił kilka funkcji, między innymi działała tu restauracja Dworcowa, a połączenia kolejowe ulegały zmianom w rozkładzie jazdy. W 2016 roku obiekt przeszedł remont obejmujący elewację, wymianę okien, dach, modernizację peronów oraz systemu informacji pasażerskiej. Dworzec kolejowy w Żywcu funkcjonuje obecnie jako punkt komunikacyjny w regionie oraz element struktury miasta związany z jego połączeniami kolejowymi.