Isep zapomniana część Żywca z bogatą historią lokalną

Kiedyś odrębna wieś, dziś niemal zlewa się z zabudową Żywca – Isep kryje w sobie historię rolnictwa, rzemiosła i przemysłu. Od lat 20. XX wieku rozwijały się tu zakłady rzemieślnicze oraz fabryki, a mieszkańcy tworzyli wielokulturową społeczność. Odkryj, jak miejscowość zmieniła się na przestrzeni wieków i dlaczego dziś niemal nie widać jej granic.

Choć dziś nazwa Isep brzmi znajomo głównie dla pasjonatów lokalnej historii, przez wiele lat oznaczała odrębną miejscowość położoną u ujścia Koszarawy do Soły. Z czasem została włączona do Żywca, a jej dzieje stopniowo wpisały się w historię miasta i całego regionu.

Isep leżał na terenach pomiędzy dzisiejszymi ulicami Handlową i Węglową. W jego granicach znajdowała się znaczna część obecnego Parku Habsburgów oraz południowe rejony dzisiejszego Śródmieścia i Sporysza. Ten obszar przez długi czas zachowywał wyraźnie odrębny charakter, choć administracyjnie wszystko zaczęło się zmieniać już w XX wieku.

Miejscowość była niewielka, ale tętniła życiem. Działały tu zakłady rzemieślnicze i handlowe, między innymi sklep zegarmistrzowski Klipsteina oraz otwarty w 1921 roku zakład piernikarski. Isep zamieszkiwała też część społeczności żydowskiej. Mieszkańcy zajmowali się głównie rolnictwem, łączyli pracę na roli z handlem i drobnym rzemiosłem, co w praktyce oznaczało dość różnorodne źródła utrzymania w obrębie jednej wsi.

W pierwszej połowie XIX wieku szczególne znaczenie miały prace związane z regulacją brzegów Soły. W latach 1829–1833 powstały tutaj magazyn, folusz oraz młyn papierniczy. W okresie międzywojennym zaczął mocniej rozwijać się przemysł – działała między innymi Fabryka Likierów i Rosolisów Wilhelma Glasnera, która przyciągała pracowników z okolicy i zmieniała dotychczasowy, bardziej rolniczy charakter tego terenu.

1 stycznia 1950 roku Isep został oficjalnie przyłączony do Żywca wraz z Zabłociem, Sporyszem, Pawlusiem i Kocurowem. Dawne tereny miejscowości obejmują dziś okolice ulic Isep, Habdasówka, Nad Koszarawą oraz Pola Lisickich. Tworzą część dzielnicy Sporysz i zlewają się zabudową z resztą miasta, przez co dawna granica miejscowości jest dziś dostrzegalna już właściwie tylko na starych mapach.