Dworzec w Zabłociu świadkiem zmian gospodarczych i społecznych Żywca

Lokalizacja dworca kolejowego w Zabłociu wpłynęła na rozwój handlu, rzemiosła i przemysłu w rejonie Żywca. Od pierwszych linii kolejowych w 1878 roku, przez powojenne odbudowy aż po współczesne modernizacje, dworzec pozostaje centrum życia miasta. Odkryj jakie zmiany zmieniły charakter tej części Żywca i jakie znaczenie ma dworzec dzisiaj.

Historia dworca kolejowego w Żywcu zaczęła się od poszukiwania miejsca pod budowę. Początkowo planowano ulokować go w rejonie nazywanym Łąg. Ostatecznie stanęło na Zabłociu, około dwóch kilometrów od centrum Żywca. Jednym z powodów tej decyzji były obawy przed pożarem – w pobliżu pierwotnie rozważanej lokalizacji znajdowały się drewniane zabudowania mieszkańców Rudzy.

Przełom nastąpił w 1878 roku, kiedy uruchomiono linię kolejową Bielsko–Żywiec. Wraz z koleją zaczęła się zmieniać okolica dworca, stopniowo przekształcając charakter tej części miasta.

W rejonie dzisiejszej ulicy Kolejowej rozwijały się handel, rzemiosło i przemysł. Mieszkało tam w dużej mierze wielu członków społeczności żydowskiej. Kolej pełniła więc rolę nie tylko środka transportu, lecz także jednego z czynników napędzających rozwój gospodarczy Żywca.

Pierwszy budynek dworca powstał w 1878 roku. Reprezentował typ architektury charakterystyczny dla dworców kolejowych monarchii austro-węgierskiej. Z czasem obiekt przebudowano. Autorem zmian był Robert Fussganger, który nadał budynkowi bardziej charakterystyczny styl podhalański. Wprowadził nowe dachy, łukowe okna oraz rzeźby sokołów umieszczone nad wejściem.

Podczas II wojny światowej dworzec uległ zniszczeniom. Po zakończeniu działań zbrojnych budynek odbudowano zgodnie z pierwotnym projektem. Nie udało się odtworzyć całej wcześniejszej infrastruktury, przez co dworzec stracił między innymi zadaszenie peronu oraz część wyposażenia i elementów technicznych.

Kolejne istotne zmiany przyniosła druga połowa XX wieku. W latach 70. i 80. rozbudowywano infrastrukturę elektroenergetyczną kolei, a poszczególne linie prowadzące z Żywca poddawano elektryfikacji. Miało to wpływ na sposób funkcjonowania kolei oraz komfort podróżowania. Dworzec nadal pozostawał ważnym punktem komunikacyjnym dla miasta i okolic. W tym okresie przy dworcu powstała kładka dla pieszych. Następnym etapem modernizacji było otwarcie w 1980 roku przejścia podziemnego, które ułatwiło dojście pomiędzy placem dworcowym a pozostałymi częściami miasta.

Przez lata dworzec pełnił też funkcje wykraczające poza obsługę podróżnych. Działała tu między innymi restauracja Dworcowa, zamknięta w 1995 roku. Zmieniał się także rozkład jazdy. Połączenia kolejowe w kierunku Suchej Beskidzkiej i dalej były okresowo zawieszane, a później przywracane. Z czasem na regularnych trasach znów zaczęły kursować pociągi, pojawiły się także składy Kolei Śląskich.

Do najważniejszych nowszych wydarzeń w dziejach obiektu należy remont z 2016 roku. Obejmował elewację, stolarkę okienną i dach, modernizację peronów oraz systemu informacji pasażerskiej. Poprawiło to zarówno wygląd budynku, jak i warunki dla osób korzystających z dworca. Historia dworca kolejowego w Żywcu łączy się z rozwojem transportu, zmianami w Zabłociu oraz przemianami gospodarczymi i społecznymi tej części miasta. Od pierwszego pociągu w 1878 roku obiekt przechodził kolejne etapy: przebudowę architektoniczną, zniszczenia wojenne, odbudowę, elektryfikację linii, a na końcu współczesne remonty. Pozostaje ważnym elementem historii miasta i jego przestrzeni, choc wiele dawnych detali przetrwało tylko na archiwalnych fotografiach.